Rozpoczynając terapię przeprowadzamy diagnozę funkcjonalną dziecka i na podstawie otrzymanych wyników tworzymy programy edukacyjno-terapeutyczne. Dostosowujemy środowisko dziecka tak, aby w optymalny sposób stymulować jego rozwój. W pracy terapeutycznej korzystamy z różnych metod, które są indywidualnie dobierane do każdego dziecka. Wśród głównych metod i technik, którymi pracujemy znajdują się m.in.:

  • System komunikacji PECS

    Głównym celem PECS jest nauczenie dziecka inicjowania interakcji z drugą osobą. Umiejętności takie jak kontakt wzrokowy, spokojne siedzenie, automatyczne powtarzanie za specjalistą (np. logopedą) odpowiednich nazw, odpowiadanie na serie pytań lub umiejętność dobierania obrazków do przedmiotów lub w pary nie są wymagane. Podstawom celem jest nauczenie interakcji komunikacyjnej, stąd z systemu korzystają nie tylko dzieci mające trudności w porozumiewaniu się werbalnym, ale również jest on efektywnie stosowany wśród dzieci, które wypowiadają słowa, lecz ich nie inicjują. Najczęściej PECS stosowany jest z dziećmi ze spektrum zaburzeń autystycznych – podobnie jak ćwiczenia wynikające z założeń integracji sensorycznej.

  • Kids`Skills

    Program Kid Skills stworzony został w Finlandii przez psychiatrę dr Bena Furmana oraz jego współpracowników z Instytutu Terapii Krótkoterminowej. Metoda ta powstała na bazie wieloletnich doświadczeń w pracy z rodzicami i dziećmi, będącymi pacjentami psychoterapii oferowanej przez Instytut.
    Dam radę! to praktyczna metoda pomagania dzieciom w uczeniu się umiejętności przezwyciężania problemów emocjonalnych i behawioralnych z pomocą rodziny,  terapeutów. Ta metoda bazuje na idei, że dzieci aktywnie powinny uczestniczyć w nauce  nowych umiejętności, które potrzebują do przezwyciężania  trudności. Jej celem jest zachęcenie i pomoc w zdobyciu umiejętności, których potrzebuje, by przezwyciężyć swoje problemy. Dam Radę! skupia się na dziecku, określając umiejętności, których dziecko ma się nauczyć, angażując całą rodzinę w pomaganiu mu w opanowaniu tej umiejętności. 

  • Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach (TSR)

    Praca z dzieckiem wymaga twórczego podejścia, jest niestandardowa, czasami konieczne jest zaskakiwanie, wykorzystywane różnych pomocy, gier. Warto korzystać z tych analogii, które są dziecku bliskie – zabawy, gry komputerowe. Czasami stosuje się metodę odwracania ról. Pracując z dzieckiem terapeuta stara się wydobyć jego mocne strony, zasoby, skuteczne dotychczas sposoby poradzenia sobie z problemem. Zasady działania TSR związane są wyłącznie z samymi technikami wspomagania zmian i sposobem ich skutecznego stosowania. Zamiast tworzenia teorii na temat: „jak być powinno” i „dlaczego tak nie jest”, TSR zajmuje się tym, „co się sprawdza” i „co pomaga” oraz szuka sposobów rozszerzania powyższych działań na inne płaszczyzny. 

  • TUS

    To metoda kształtowania umiejętności społecznych u osób z zaburzeniami rozwojowymi i trudnościami w sferze społecznej i emocjonalnej. TUS pomaga dostosować reakcje do sytuacji, zrozumieć znaczenie interakcji społecznych i pomóc prowadzić bardziej satysfakcjonujące życie społeczne.  Zajęcia TUS prowadzone w oparciu o Skillstreaming, czyli kształtowanie umiejętności. Prowadzone za pomocą aktywnych metod – warsztatu, odgrywania scenek, ćwiczenia alternatywnych scenariuszy zachowania, dyskusji o prospołecznych zachowaniach. Zajęcia skupiają się na: terapii kontaktu, usprawnianiu komunikacji bezpośredniej i pośredniej (przez telefon, mail), rozwijaniu umiejętności właściwych zachowań w danych sytuacjach, pomoc w rozumieniu intencji, norm oraz społecznych i kulturowych konwenansów, a także pomoc w radzeniu sobie z emocjami i okazywania empatii.

  • Stosowana Analiza Zachowania 

    Terapia behawioralna jako wiodąca forma terapii dzieci z autyzmem jest zalecana przez różne organizacje rządowe w Europie i Stanach Zjednoczonych, między innymi przez National Research Council, New York State Department of Health. Stosowana Analiza Zachowania opiera się na podstawowych procesach uczenia się. Podstawowym celem terapeutycznym jest kształtowanie u dziecka jak największej ilości zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.Również zmniejszenie zachowań zakłócających proces nauki oraz utrzymanie efektów w terapii w czasie.Możliwie staje się to poprzez zastosowanie takich metod i technik jak: systemy motywacyjne, kształtowanie, generalizacja, uczenie w odrębnych próbach i uczenie incydentalne, plany aktywności, łańcuchy zachowań.